I Wojna Światowa w oczach naszego patrona… Józefa Piłsudskiego

Żadnemu z was nie muszę uświadamiać, że Józef Piłsudski był jednym z najwybitniejszych polskich strategów. Jednym z faktów, który tego dowodzi jest to, że wysłał siedmioosobowy patrol strzelecki, prowadzony przez Władysława Belinę-Prażmowskiego jeszcze cztery dni przed rozpoczęciem I wojny światowej zwanej “Wielką Wojną”.

Z rozkazu komendanta wyruszyła z zadaniem przekroczenia granicy zaboru rosyjskiego, utworzenia patrolu konnego i dokonania rozpoznania w kierunku na Miechów, przed wkroczeniem na te tereny oddziałów Strzelców. Już  12 sierpnia 1. Kompania kadrowa dowodzona przez Tadeusza Kasprzyckiego wkroczyła do Kielc. Strzelcy pomimo wielkich chęci nie posiadali wyszkolenia oraz potrzebnego wyposażenia, przez co nie mogli wykorzystać pełni swoich możliwości, co udowodniły boje pod Anielinem i Laskami trwające od 22 – 26 października. Po czterech dniach ciężkich walk legioniści wycofali się, gdzie również Piłsudski uderzony został w głowę przez kulkę szrapnela, ale na szczęście, poza chwilowym zamroczeniem nic mu się nie stało.

images-1images

 

 

 

 

 

 

To nie był koniec znojów. Gdy Piłsudski ubezpieczał odwrót sił austriackich między 9 a 11 listopada postanowił przedostać się do Krakowa. Ku jego zdziwieniu we wsi Ulina Mała znalazł się w rosyjskiej zasadzce. Sytuacja wydawała się beznadziejna, jednak taktyczny geniusz Józefa Piłsudskiego oraz pomoc miejscowej ludności, udało się mu i jego oddziałom umknąć niebezpieczeństwu. Po tym wydarzeniu żołnierze darzyli go bezgranicznym zaufaniem.

Kolejnym ważnym wydarzeniem z życia Piłsudskiego w latach 1914 – 1918 r. było w 1915 r. jego “eksmisja” z Warszawy. W 1916 r. został zwolniony z Legionów. Wtedy polscy Legioniści jeszcze bardziej sprzeciwiali się władzy austriackiej.

Szanse sprawy polskiej zmieniły się radykalnie po 5 listopada 1916 r., kiedy to władcy Niemiec i Austro-Węgier proklamowali ustanowienie samodzielniego Królestwa Polskiego. Piłsudski podjął wówczas działalność polityczną jako cywil, wchodząc w skład zależnej od okupantów namiastki polskiej władzy – Tymczasowej Rady Stanu. Odpowiadał w niej za sprawy wojskowe, ale po wybuchu w Rosji rewolucji lutowej tworzenie polskiej armii, walczącej u boku Niemiec i Austro-Węgier, przestało mieć sens. Piłsudski nakazał wtedy legionistom, wciąż posłusznym jego rozkazom, by odmówili złożenie przysięgi na braterstwo broni z żołnierzami państw centralnych. W lipcu 1917 r. rozpoczął się zatem tzw. kryzys przysięgowy, w trakcie którego legionistów internowano, a Piłsudskiego wraz z Kazimierzem Sosnkowskim uwięziono i wywieziono do Niemiec, gdzie po miesiącu został zamknięty w twierdzy w Magdeburgu.

Warunki, w jakich spędzał tam czas, nie były zbyt ciężkie. Długo spacerował po więziennym ogrodzie, czytał miejscową gazetę, pisał wspomnienia, wieczorami kładł pasjanse. Dokuczały mu jednak samotność i więzienna monotonia. Nie czuł się najlepiej – cierpiał na bóle serca i reumatyzm. Niemcy nie zgodzili się ponadto, by chodź na krótko zwolnić go z więzienia “na słowo honoru” w sprawach rodzinnych podczas magdeburskiego pobytu na świat przyszła starsza córka Piłsudskiego – Wanda.

Sytuacja więźnia zmieniła się na lepsze w końcu sierpnia 1918 r. Do Magdeburga przywieziono wówczas Sosnowskiego. Odtąd wspólnie studiowali niemieckie komunikaty z frontu, dyskutowali podczas spacerów, wieczorami grywali w szachy. Pod nieobecność Piłsudskiego w kraju rosła jego legenda jako jedynego człowieka, który dla polski walczył ze wszystkimi zaborcami i był przez nich prześladowany.

W obliczu nieuchronnej klęski Niemcy 8 listopada 1918 r. uwolnili magdeburskiego więzienia, a w daw dni później specjalnym pociągiem wyprawili go do Warszawy. Piłsudski powracał do kraju z wiarą, że Polacy solidarnie rozpoczną odbudowie własnego państwa. Zdawał sobie sprawę, że ww dziele tym przypadnie mu ważna rola. I rzeczywiście zwierzchnictwo nad polskim wojskiem przeją już  listopada. W trzy dni później obiął pełnie władzy.

Przygotował Zastęp Wilki

Środkowopomorski ZHR

FREE
VIEW